Vorige week liep ik samen met mijn 2-jarig zoontje de deur uit, toen we op de stoep 'n meisje van 'n jaar of 9 tegenkwamen. Samen met 'n vriendinnetje liep ze langs ons huis. Hij sprak het meisje spontaan aan: "Waar ga jij naar toe?" Het meisje antwoordde: "Naar huis", en liep door met haar vriendinnetje.Voor hem was dit antwoord voldoende en we konden vervolgens de auto instappen.
Het is een interessante vraag: "Waar ga jij naar toe?". Stel je zou het zomaar aan iedere voorbijganger in een winkelstraat mogen vragen, wat voor antwoorden zou je dan wel allemaal niet krijgen? Ik kan er zo wel 'n paar verzinnen en jij waarschijnlijk ook als je er over nadenkt. Naast de voor de hand liggende antwoorden als 'Hema', 'mijn fiets', 'V&D' en 'de auto', zullen er ook verrassender antwoorden tussen zitten.
Wat nog interessanter is, is het feit dat de vraag suggereert dat jij 'n doel voor ogen hebt. Een bestemming, of misschien wel 'n eindbestemming. In de dagelijkse gang van zaken zal dat ook meestal wel het geval zijn. Maar stel die vraag eens ten aanzien van je eigen leven en wat is dan je antwoord? Waar ga jij naar toe met je leven? Weet jij het?
Is het erg als je het niet weet? In deze tijd waar je overal 'n antwoord op moet kunnen geven, lijkt het misschien zwak als je het antwoord schuldig moet blijven. Maar kun je weten wat je bestemming is?
Ik merk het aan de pas afgestudeerde studente die ik help met haar zoektocht naar een startersfunctie. Haar bestemming is een baan. Daar is ze naar op weg, weet ze. Weet ze al precies welke baan en bij welk bedrijf? Nee, de precieze uitkomst is nog ongewis. Natuurlijk raakt ze van tijd tot tijd lichtelijk in paniek omdat ze niet weet wanneer ze precies haar bestemming zal bereiken. Duurt het nog 3 maanden, 9 maanden, wie zal het haar zeggen?
Door de reis naar de bestemming voor haar in mootjes te hakken, wordt het behapbaar. En blijft ze gemotiveerd om iedere keer met enthousiasme een gedeelte van de reis te ondernemen. Als reisleider dwing ik haar om even van het uitzicht onderweg te genieten. Om goede schoenen aan te doen voordat we weer 'n berg gaan beklimmen. Stippelen we samen uit welke route te nemen en welke bezienswaardigheden te bezoeken. Om na een inspannende dag even na te denken over wat ze die dag bereikt heeft. En om te visualiseren waar ze uiteindelijk terecht zal komen.
Weet ik waar ik met mijn leven naar toe ga? Nee. Vind ik dat spannend? Ja. Vliegt het mij soms aan? Ja, ook mij. Maar dan is mijn zoontje weer in de buurt om mij er aan te herinneren dat het enerzijds belangrijk is om te weten waar je naar op weg bent en anderzijds om te reageren op wie of wat er voorbij komt.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
maandag 18 januari 2010
Waar ga jij naar toe?
Labels:
baan,
bestemming,
eindbestemming,
solliciteren,
startersfunctie,
visualiseren
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Mooi zoals je een alledaagse gebeurtenis in een filosofisch perspectief kunt plaatsen. Daar staan we in ons hectische dagelijkse leven te weinig bij stil! Je site ziet er doordacht uit, mooi verwoord en in balans.
BeantwoordenVerwijderenHeel veel succes!
Carola