Daar sta je dan. In 'n land wat niet je thuisland is, voor 'n ambtenaar die je gaat vragen 'ja' te zeggen tegen de persoon waar je zielsveel van houdt, in 'n gezelschap waarin sommige van je dierbaren ontbreken omdat de reis naar Nederland te ver of te duur is, en ondertussen zijn alle ogen op jou gericht.
Samen hebben jullie er voor gekozen om hier in Nederland te trouwen, maar toch is het juist op 'n dag als deze extra emotioneel om niet daar te zijn waar je roots en familie en vrienden zijn. Waar je bekend bent met alle gewoontes en gebruiken, waar je weet wat er van je verwacht wordt en waar niets je vreemd is. En hoe goed je je inmiddels ook thuis voelt in Nederland, 'n trouwceremonie in Nederland wijkt toch af van wat je vanuit je eigen cultuur gewend bent.
Als trouwambtenaar heb ik grote bewondering voor stellen waarvan 1 van de twee huis en haard (en vaak nog veel meer) heeft opgegeven om samen te kunnen zijn met zijn of haar grote liefde. Bij zo'n beslissing komt enorm veel kijken, voor beide partijen trouwens. 'n Relatie onderhouden is al 'n uitdaging an sich en met dit aspect erbij wordt de uitdaging nog groter. Hoe groot is dan de voldoening als 't lukt en er uiteindelijk ook getrouwd gaat worden!
Zowel tijdens mijn gesprekken met het bruidspaar als tijdens de ceremonie zelf probeer ik zoveel mogelijk rekening te houden met beide culturen. Bijvoorbeeld door enerzijds heel praktisch uit te leggen hoe de ceremonie in Nederland verloopt en wat er van het bruidspaar verwacht wordt (het ja-woord uiteraard!), anderzijds door bijvoorbeeld de buitenlandse partner en diens familie- en vriendenkring zoveel mogelijk de gelegenheid te bieden de ceremonie te kunnen volgen. Als dat betekent dat ik 'n gedeelte van de ceremonie in 'n andere taal moet doen, doe ik dat graag.
Soms lopen bruidsparen er tegenaan dat de gemeente of trouwambtenaar niet mee wil werken aan het (gedeeltelijk) verzorgen van de huwelijksceremonie in 'n andere taal. Hoewel de gemeente het niet verplicht is, is het natuurlijk wel eeuwig zonde als 't niet lukt om de ceremonie zo te laten verlopen als jij wilt. Het loont daarom de moeite om ruim van te voren op zoek te gaan naar 'n trouwambtenaar die wèl aan je wensen wil voldoen. En als 'n gemeente hieraan geen medewerking wil verlenen, zijn er genoeg creatieve manieren om toch de huwelijkssluiting te laten verlopen op de manier zoals jij dat wilt.
En dan: getrouwd! Ik wens je toe dat jullie elkaar blijven vinden (zoals jullie dat ooit ook gedaan hebben ergens op deze wereldbol) en dat jullie blijven zien dat 'n verschillende culturele achtergrond 'n verrijking is die je veel leermomenten zal bieden in het leven van jullie samen!
PS: Nieuwsgierig geworden naar welke talen ik spreek? Ik spreek vloeiend (Amerikaans) Engels, goed Spaans, en redelijk Portugees.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
donderdag 9 december 2010
dinsdag 27 april 2010
Luisteren vanuit je hart
“Ken je het bruidspaar al lang?” Regelmatig krijg ik na afloop van een huwelijksvoltrekking deze vraag. Ik moet dan altijd glimlachen, omdat deze vraag bewijst dat mijn opzet geslaagd is: het maken van een zo persoonlijk mogelijk verhaal waar het bruidspaar én de aanwezige gasten zich in herkennen. En daarvoor hoef ik het bruidspaar zelf in tijdsduur niet lang te kennen.
Echt persoonlijk worden, hoe doe je dat? Natuurlijk, het begint met interesse in je gesprekspartner. De juiste vragen stellen. En belangrijker nog, doorvragen. Niet genoegen nemen met het eerste antwoord. Want als je doorvraagt, komt er juist veel meer boven tafel. En doorvragen kun je alleen door goed te luisteren.
Aan dat laatste schort het nogal eens. Let maar eens op in gezelschappen. Mensen luisteren soms half, of horen iets en hebben hun eigen aannames al gemaakt. Ze reageren direct op wat voorbij komt en sturen vervolgens hun eigen boodschap de ether in. Dat is niet erg, en ook gewoon heel menselijk.
Echt luisteren vraagt dat je je hoofd even uitschakelt. Al je aannames, eigen overtuigingen, meningen, beelden, ervaringen: ze doen er even niet toe. Jij zelf bent even niet belangrijk.
Luister je vanuit je hart, dan kan er écht contact worden gemaakt. Vanuit je hart kun je je inleven in wat er gezegd wordt, en kun je ook beter aanvoelen wat je gesprekspartner bedoelt. Ook zul je zien dat als je dit doet, je ook beter in staat bent om door te vragen. En dus beter tot de kern van je gesprekspartner kunt doordringen.
Het is een vaardigheid die je kunt trainen. En die je op veel terreinen wat kan opleveren. Bij klantgesprekken, selectiegesprekken, netwerkgesprekken: overal waar het van belang is dat je écht in contact treedt met je gesprekspartner. Iets wat eenvoudigweg begint met je hoofd ‘uit’ te zetten en je hart ‘aan’ te zetten.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
Echt persoonlijk worden, hoe doe je dat? Natuurlijk, het begint met interesse in je gesprekspartner. De juiste vragen stellen. En belangrijker nog, doorvragen. Niet genoegen nemen met het eerste antwoord. Want als je doorvraagt, komt er juist veel meer boven tafel. En doorvragen kun je alleen door goed te luisteren.
Aan dat laatste schort het nogal eens. Let maar eens op in gezelschappen. Mensen luisteren soms half, of horen iets en hebben hun eigen aannames al gemaakt. Ze reageren direct op wat voorbij komt en sturen vervolgens hun eigen boodschap de ether in. Dat is niet erg, en ook gewoon heel menselijk.
Echt luisteren vraagt dat je je hoofd even uitschakelt. Al je aannames, eigen overtuigingen, meningen, beelden, ervaringen: ze doen er even niet toe. Jij zelf bent even niet belangrijk.
Luister je vanuit je hart, dan kan er écht contact worden gemaakt. Vanuit je hart kun je je inleven in wat er gezegd wordt, en kun je ook beter aanvoelen wat je gesprekspartner bedoelt. Ook zul je zien dat als je dit doet, je ook beter in staat bent om door te vragen. En dus beter tot de kern van je gesprekspartner kunt doordringen.
Het is een vaardigheid die je kunt trainen. En die je op veel terreinen wat kan opleveren. Bij klantgesprekken, selectiegesprekken, netwerkgesprekken: overal waar het van belang is dat je écht in contact treedt met je gesprekspartner. Iets wat eenvoudigweg begint met je hoofd ‘uit’ te zetten en je hart ‘aan’ te zetten.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
donderdag 11 maart 2010
Wat je nog niet wist over LinkedIn (en wat ook niet in de boeken staat)
LinkedIn wordt inmiddels in Nederland door 1,7 miljoen mensen gebruikt. In mijn omgeving zie ik dat veel mensen 'n profiel hebben op LinkedIn, en er (gelukkig!) soms ook meer mee doen dan alleen maar eenmalig hun profiel aanmaken. Terecht, want de mogelijkheden van LinkedIn zijn talrijk en zullen in de toekomst alleen maar toenemen.
Het basisgebruik van LinkedIn staat meer dan prima verwoord in een aantal boeken, dus daar zal ik niet verder op ingaan. Ik geef je graag een paar praktische tips waar nog weinig mensen gebruik van maken. Doe er je voordeel mee!
Recommendations:
Als je op LinkedIn om ‘n recommendation vraagt (wat alleen kan als diegene ook in jouw LinkedIn-netwerk zit), kun je dit het beste eerst per email vragen. Dat is persoonlijker dan via het standaardformulier van LinkedIn. Bovendien kun je zo vooraf checken of je je kunt vinden in de inhoud van de recommendation.
Wil je diezelfde persoon zelf ook 'n recommendation geven, doe dit dan niet gelijktijdig. Je verzwakt daarmee namelijk je eigen recommendation. Laat er dus enige tijd tussen zitten, bij voorkeur minimaal 1 maand.
Eenmaal geplaatst, kun je de recommendation altijd verwijderen, mocht je daar redenen voor hebben (bijv. omdat je ‘n andere richting bent ingeslagen).
Vraag niet gelijktijdig aan meerdere mensen om ‘n recommendation, maar spreid het in de tijd. Ook dit zal je profiel ten goede komen.
En tenslotte: met minimaal 3 recommendations kom je hoger op de zoekresultatenlijsten van recruiters. En voor leuke banen wil je natuurlijk sneller gevonden worden dan je concurrent!
De volgorde van je profiel:
Recent heeft LinkedIn de mogelijkheid toegevoegd om de volgorde van je profiel naar eigen wens in te delen. 'n Handige tool wat bijdraagt aan je profilering (of je personal branding). Nu kun je zelf bepalen wat jíj wilt dat mensen als eerste zien als ze je profiel bekijken. Zijn dat je recommendations? Je mooie SlideShare presentatie? Je blog? Denk goed na waar je mensen als eerste mee wilt laten kennismaken als ze je profiel bekijken. Via deze link zie je hoe je je profielvolgorde eenvoudig kan veranderen: http://blog.linkedin.com/2010/02/02/linkedin-profile-reordering
Ik zou je wel adviseren 'contact settings' onderaan te laten staan. De gebruikers van LinkedIn zijn nu eenmaal gewend dat dit daar te vinden is.
Status update:
Sommigen vullen hier niets in, anderen weer wel. Status update biedt je de mogelijkheid om je netwerk te vertellen waar je mee bezig bent, tips te delen, of informatie uit te wisselen. Feit is wel dat als je hier iets invult, je dit niet vervolgens maanden moet laten staan. Zo kun je het beeld oproepen dat je al 'n jaar bezig bent met project X wat onderhand toch wel 'ns afgerond zou moeten zijn... Je begrijpt wel, dat laat 'n minder goede indruk achter. Denk er dus aan om dit regelmatig (liefst 1 keer per maand) te verversen.
Heb je na het lezen van deze tips behoefte aan meer uitleg over de mogelijkheden van LinkedIn? Meld je dan bij mij aan voor een workshop of individuele training.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
(c)Michaëla Halewijn-Oomen
maandag 15 februari 2010
Slim plannen van je bruiloft
Valentijnsdag is net achter de rug en er zullen vast wel wat huwelijksaanzoeken hebben plaatsgevonden! Na het aanzoek begint het plannen en regelen van de bruiloft zelf en daar kan aardig wat stress bij komen kijken. Niet voor niets staat trouwen op de 3de plaats van meest stressvolle gebeurtenissen in een mensenleven.
Gek genoeg levert een lange voorbereidingstijd juist meer stress op dan een korte en blijkt het in dat geval ook nog eens duurder uit te pakken getuige dit onderzoek: http://www.bijlpr.nl/persbericht/nederlandse-bruid-to-be-is-controlfreak
Als je erover nadenkt is het nu ook weer niet heel vreemd. Want hoe meer tijd je er voor uittrekt, hoe meer keuzemogelijkheden er de revue passeren en dat gaat al gauw gepaard met de bijbehorende keuzestress. Bovendien kun je met een lange aanlooptijd je permitteren om niet met de eerste de beste leverancier in zee te gaan, en daar hangt dus wellicht 'n duurder prijskaartje aan.
Niettemin: of je er nu lang of kort over doet, het plannen van een bruiloft zorgt altijd voor hoofdbrekens. Wat handige tools om je daarbij te helpen zijn nooit weg. Onderstaande link biedt je diverse mogelijkheden om op 'n handige manier via Google Docs je huwelijk te plannen, variërend van budget, dagplanning, locatiekeuzes en catering, tot de mogelijkheid om gasten online hun eigen adresgegevens te laten invoeren, etc. : http://www.googleblog.blogspot.com/2010/02/simple-wedding-planning-with-google.html
En dan nog 'n laatste tip voor 'n relaxte aanloop naar de bruiloft: naar mijn mening is het de bemoeienis van vrienden en familie die een deel van de stress veroorzaakt. Onthoud: het is jullie dag en jullie mogen die vormgeven zoals jullie dat willen! Laat je door niemand wat anders vertellen.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
Gek genoeg levert een lange voorbereidingstijd juist meer stress op dan een korte en blijkt het in dat geval ook nog eens duurder uit te pakken getuige dit onderzoek: http://www.bijlpr.nl/persbericht/nederlandse-bruid-to-be-is-controlfreak
Als je erover nadenkt is het nu ook weer niet heel vreemd. Want hoe meer tijd je er voor uittrekt, hoe meer keuzemogelijkheden er de revue passeren en dat gaat al gauw gepaard met de bijbehorende keuzestress. Bovendien kun je met een lange aanlooptijd je permitteren om niet met de eerste de beste leverancier in zee te gaan, en daar hangt dus wellicht 'n duurder prijskaartje aan.
Niettemin: of je er nu lang of kort over doet, het plannen van een bruiloft zorgt altijd voor hoofdbrekens. Wat handige tools om je daarbij te helpen zijn nooit weg. Onderstaande link biedt je diverse mogelijkheden om op 'n handige manier via Google Docs je huwelijk te plannen, variërend van budget, dagplanning, locatiekeuzes en catering, tot de mogelijkheid om gasten online hun eigen adresgegevens te laten invoeren, etc. : http://www.googleblog.blogspot.com/2010/02/simple-wedding-planning-with-google.html
En dan nog 'n laatste tip voor 'n relaxte aanloop naar de bruiloft: naar mijn mening is het de bemoeienis van vrienden en familie die een deel van de stress veroorzaakt. Onthoud: het is jullie dag en jullie mogen die vormgeven zoals jullie dat willen! Laat je door niemand wat anders vertellen.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
dinsdag 9 februari 2010
De waarde van Tante Mimi
Tante Mimi is overleden, 88 jaar oud. Nu ja, eigenlijk is ze geen echte tante, maar een nicht van mijn moeder.
Waarom schrijf ik over haar? Omdat ze met haar gewone leven een inspiratie is voor mijn dagelijkse bestaan.
Afkomstig uit een echte Brabantse familie, met een vader die als banketbakker de lekkerste worstenbroodjes van Brabant maakte, staat ze voor mij symbool voor belangrijke waarden, hoewel ze 'n, voor de buitenwereld, heel normaal leven heeft geleid.
Ze trouwde jong met haar liefde, die zijn hele leven als gemeenteambtenaar voor hen beiden het geld verdiende. Kinderen kwamen er helaas nooit. Ze woonden in een nette flat, en gingen vanaf de jaren '70 regelmatig naar Italië op vakantie. Pas op latere leeftijd veroorloofden ze zich enige luxe door naar een groter, en vooral heel nieuw appartement te verhuizen.
En nu is ze, enige jaren na haar man, overleden. Geen kinderen, alleen nog wat neven en nichten die dadelijk haar appartement en daarmee haar leven zullen opruimen.
Nu zul je misschien denken, wat heeft haar leven betekend? Als je het doorvertaalt naar de huidige maatschappelijke normen niet veel. Maar als je er vanuit ander perspectief naar kijkt wel degelijk. Als persoon was ze onmetelijk lief, heel warm en stond ze altijd voor iedereen klaar. Nooit klagen over moeilijke omstandigheden die er heus wel waren. Iedereen behandelde ze met respect. De liefde die ze naar je uitstraalde was altijd voelbaar. Geen prater, niet goed met woorden, maar des te beter met kleine gebaren.
En dat laatste is waar het om gaat in het leven, en wat we mijns inziens in de huidige tijd wel eens vergeten. We zijn soms zo gericht op maatschappelijk succes, uitstraling en vooruitgang, dat we vergeten dat we pas echt blijvende waarde creëren in het leven met kleine dagelijkse gebaren.
Dus nee, ze heeft geen nageslacht, maar wat ze dag in, dag uit, voor mij en anderen heeft gedaan en betekend, reikt veel verder dan haar 88 jaar op deze aardbol.
Zoals ook op haar overlijdensannonce staat: 'Wat blijft is haar enorme warmte' en daarmee heeft ze voor mij en anderen blijvend veel waarde aan ons leven toegevoegd.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
maandag 18 januari 2010
Waar ga jij naar toe?
Vorige week liep ik samen met mijn 2-jarig zoontje de deur uit, toen we op de stoep 'n meisje van 'n jaar of 9 tegenkwamen. Samen met 'n vriendinnetje liep ze langs ons huis. Hij sprak het meisje spontaan aan: "Waar ga jij naar toe?" Het meisje antwoordde: "Naar huis", en liep door met haar vriendinnetje.Voor hem was dit antwoord voldoende en we konden vervolgens de auto instappen.
Het is een interessante vraag: "Waar ga jij naar toe?". Stel je zou het zomaar aan iedere voorbijganger in een winkelstraat mogen vragen, wat voor antwoorden zou je dan wel allemaal niet krijgen? Ik kan er zo wel 'n paar verzinnen en jij waarschijnlijk ook als je er over nadenkt. Naast de voor de hand liggende antwoorden als 'Hema', 'mijn fiets', 'V&D' en 'de auto', zullen er ook verrassender antwoorden tussen zitten.
Wat nog interessanter is, is het feit dat de vraag suggereert dat jij 'n doel voor ogen hebt. Een bestemming, of misschien wel 'n eindbestemming. In de dagelijkse gang van zaken zal dat ook meestal wel het geval zijn. Maar stel die vraag eens ten aanzien van je eigen leven en wat is dan je antwoord? Waar ga jij naar toe met je leven? Weet jij het?
Is het erg als je het niet weet? In deze tijd waar je overal 'n antwoord op moet kunnen geven, lijkt het misschien zwak als je het antwoord schuldig moet blijven. Maar kun je weten wat je bestemming is?
Ik merk het aan de pas afgestudeerde studente die ik help met haar zoektocht naar een startersfunctie. Haar bestemming is een baan. Daar is ze naar op weg, weet ze. Weet ze al precies welke baan en bij welk bedrijf? Nee, de precieze uitkomst is nog ongewis. Natuurlijk raakt ze van tijd tot tijd lichtelijk in paniek omdat ze niet weet wanneer ze precies haar bestemming zal bereiken. Duurt het nog 3 maanden, 9 maanden, wie zal het haar zeggen?
Door de reis naar de bestemming voor haar in mootjes te hakken, wordt het behapbaar. En blijft ze gemotiveerd om iedere keer met enthousiasme een gedeelte van de reis te ondernemen. Als reisleider dwing ik haar om even van het uitzicht onderweg te genieten. Om goede schoenen aan te doen voordat we weer 'n berg gaan beklimmen. Stippelen we samen uit welke route te nemen en welke bezienswaardigheden te bezoeken. Om na een inspannende dag even na te denken over wat ze die dag bereikt heeft. En om te visualiseren waar ze uiteindelijk terecht zal komen.
Weet ik waar ik met mijn leven naar toe ga? Nee. Vind ik dat spannend? Ja. Vliegt het mij soms aan? Ja, ook mij. Maar dan is mijn zoontje weer in de buurt om mij er aan te herinneren dat het enerzijds belangrijk is om te weten waar je naar op weg bent en anderzijds om te reageren op wie of wat er voorbij komt.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
Het is een interessante vraag: "Waar ga jij naar toe?". Stel je zou het zomaar aan iedere voorbijganger in een winkelstraat mogen vragen, wat voor antwoorden zou je dan wel allemaal niet krijgen? Ik kan er zo wel 'n paar verzinnen en jij waarschijnlijk ook als je er over nadenkt. Naast de voor de hand liggende antwoorden als 'Hema', 'mijn fiets', 'V&D' en 'de auto', zullen er ook verrassender antwoorden tussen zitten.
Wat nog interessanter is, is het feit dat de vraag suggereert dat jij 'n doel voor ogen hebt. Een bestemming, of misschien wel 'n eindbestemming. In de dagelijkse gang van zaken zal dat ook meestal wel het geval zijn. Maar stel die vraag eens ten aanzien van je eigen leven en wat is dan je antwoord? Waar ga jij naar toe met je leven? Weet jij het?
Is het erg als je het niet weet? In deze tijd waar je overal 'n antwoord op moet kunnen geven, lijkt het misschien zwak als je het antwoord schuldig moet blijven. Maar kun je weten wat je bestemming is?
Ik merk het aan de pas afgestudeerde studente die ik help met haar zoektocht naar een startersfunctie. Haar bestemming is een baan. Daar is ze naar op weg, weet ze. Weet ze al precies welke baan en bij welk bedrijf? Nee, de precieze uitkomst is nog ongewis. Natuurlijk raakt ze van tijd tot tijd lichtelijk in paniek omdat ze niet weet wanneer ze precies haar bestemming zal bereiken. Duurt het nog 3 maanden, 9 maanden, wie zal het haar zeggen?
Door de reis naar de bestemming voor haar in mootjes te hakken, wordt het behapbaar. En blijft ze gemotiveerd om iedere keer met enthousiasme een gedeelte van de reis te ondernemen. Als reisleider dwing ik haar om even van het uitzicht onderweg te genieten. Om goede schoenen aan te doen voordat we weer 'n berg gaan beklimmen. Stippelen we samen uit welke route te nemen en welke bezienswaardigheden te bezoeken. Om na een inspannende dag even na te denken over wat ze die dag bereikt heeft. En om te visualiseren waar ze uiteindelijk terecht zal komen.
Weet ik waar ik met mijn leven naar toe ga? Nee. Vind ik dat spannend? Ja. Vliegt het mij soms aan? Ja, ook mij. Maar dan is mijn zoontje weer in de buurt om mij er aan te herinneren dat het enerzijds belangrijk is om te weten waar je naar op weg bent en anderzijds om te reageren op wie of wat er voorbij komt.
Wil je reageren op dit blog? Leuk! Je bent van harte uitgenodigd om hieronder je reactie achter te laten.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
